poniedziałek, 25 maja 2015

Lucyna Olejniczak - "Kobiety z ulicy Grodzkiej. Hanka."

 Na początku chcę podziękować Autorce za historię, która mnie porwała i na wiele godzin oddaliła od codzienności. Kocham takie opowieści, mające w sobie głębokie treści, doskonale napisane, bez zadęcia, ale zawierają również coś o wiele więcej.

 Autorka sięgnęła po tematykę mi bliską, a jest nią klątwa międzypokoleniowa, trudne relacje w rodzinie, tajemnice i o wiele więcej. Historia osadzona jest w ciekawych czasach, cofamy się do epoki  w której studiowanie przez kobiety było rzadkością, a czasy nie należały do najpiękniejszych. Rozpustny aptekarz płodzi wiele dzieci, usidlając często służące. Z coraz większą niechęcią spogląda w stronę żony, nie mogąc powstrzymać chuci, co doprowadza do...No właśnie. Książka zawiera wiele niezwykle ciekawych wątków, a ciekawość narasta wraz z każdą kolejną stroną. Celowo nie będę opisywał fabuły, ale gwarantuję świetną zabawę. Książka jest dopracowana. Opisy miejsc, rzeczy i ludzi są wyjątkowo precyzyjne.
 Podoba mi się przedstawienie postaci bez ich szybkiego oceniania i dyskwalifikowania. Tytułowa Hania jest postacią, której nie sposób jest nie obdarzyć pozytywnymi uczuciami. Dosłownie chodzący aniołek.  Pisarka obdarzyła każdą z postaci szeroką gamą emocji, odczuć, a to wybitnie przekłada się na odbiór. 

 Jedynym minusem jest zakończenie, które tak naprawdę nie zamyka ważnego wątku. No cóż...To zabieg celowy, gdyż pisarka przygotowuje drugi tom, pozostawiając czytelnika z milionem pytań. Nie pozostaje mi nic innego jak oczekiwanie na dalsze losy Hani, Stefanka, Filipa, Zosi i innych postaci. Książkę czyta się szybko, a pomaga w tym narracja będąca na wysokim poziomie. Polecam podróż do przeszłości.  Naprawdę warto.

sobota, 23 maja 2015

Ałbena Grabowska - "Stulecie Winnych. Ci, którzy wierzyli"

 Trzeci tom zamyka wiek rodziny Winnych. Niestety...Co dostajemy  w tym tomie? No cóż...Dla większości z nas te historie wiążą się ze wspomnieniami naszymi, lub opowiadanymi przez najbliższych. Pisarka nie ominęła ważnych wydarzeń historycznych, wplatając umiejętnie losy bohaterów znanych z poprzednich tomów. Czytając lata siedemdziesiąte miałem wrażenie że znowu jestem beztroskim dzieciakiem wyjeżdżającym na wieś, wybierającym z dziadkiem miód z pasieki. Przypomniałem sobie scenę z rodzinnego domu, kiedy ogłoszono stan wojenny. Niewiele rozumiałem, ale czułem że dzieje się coś złego. Takich wspomnień dzięki Ałbenie było więcej.

 Trudno jest oceniać jeden tom bez porównywania do poprzednich. Każdy tom zawiera wielki ładunek emocjonalny, ale z pewnością dla większości czytelników tom zamykający sagę będzie tym wyjątkowym. Nie można nie identyfikować się z historią, nie odczuwając przy tym emocji. Pisarka nakreśliła nam sto ostatnich lat, pokazując cienie i blaski kraju jak i pojedynczych ludzi jakże barwnych i różnych. Doskonale poradziła sobie z historią, ale nie gorzej z postaciami nadając im rangę człowieczeństwa na przemian ze zdrajcami. "Stulecie Winnych" możemy rozpatrywać na różnych poziomach, ale jednego jestem pewien - jest to jedna z najlepszych książek polskich autorów jakie ukazały się na przełomie ostatnich lat. Trylogia zawiera znaczące miejsce w mojej domowej biblioteczce. 

 Oczywiście polecam ostatni (niestety) tom nie mniej  niż poprzednie.

niedziela, 17 maja 2015

Sarah Waters - "Pod osłoną nocy"

 Kolejna powieść autorki, która mnie przekonała do swojej prozy.  Tym razy poznajemy cztery osoby, które łączą...tajemnice. Pisarka nie byłaby sobą, gdyby nie wplątała wątków homoseksualnych, ale nie jest to ujmą, wręcz przeciwnie. Cztery osoby żyjące w ciągłym strachu przed odkryciem i brakiem akceptacji ze strony innych. Każda z tych osób łaknie szczęscia, próbuje znaleźć w swoim życiu odpowiedź na to, jak żyć dalej. 

 Pisarka pokazuje życie ludzi którzy egzystują w mieście na które spadają bomby. Kobiety ukrywające swoją miłość, mężczyzna próbujący zapomnieć o swoim pobycie w więzieniu, kobieta w ciąży z mężczyzną tkwiącym w innym związku. Niesamowite oddane poczucie klimatu, miejsca. Niestety, czasami zbyt przerysowane dialogi, ale brakuje mi również pewnych domknięć akcji i sceny, które momentami się zwyczajnie dłużą.

 Pisarka jest doskonałym "psychologiem" potrafiącym oddać to, co ważne, o czym należy pamiętać. Sarah Waters przekonuje mnie do tego, co pisze. Nie obawia się tematów trudnych, pokazując wysoki poziom swojej pracy. Uwielbiam styl i język, który zawsze jest doskonale przetłumaczony i tutaj ukłony w stronę Prószyńskiego.

  Sarah Waters przeniosła mnie w inne światy, w inny wymiar, w inny wiek. Oczywiście mogę się przyczepić tego, o czym wcześniej napisałem, ale w ogólnym rozrachunku książka w pełni się broni. W książce zawsze szukam prawdy, a tutaj ją znalazłem.

piątek, 8 maja 2015

Michael Crummey - " Sweetland"

 Każda kolejna książka Crummeya jest lepsza od poprzedniej, a autor od początku stawia sobie wysoką poprzeczkę. Oczywiście duże znaczenie ma jakość tłumaczenia tekstu, która jest na niezwykle wysokim poziomie. Crummey wyczarowuje dla nas historię, z której nurtem czytelnik płynie, poddaje się i daje się porwać prądowi opowieści.

 "Sweetland" to historia człowieka w jesieni życia, który nie zgadza się na ostateczne opuszczenie wyspy. Obserwuje innych mieszkańców pragnących opuścić wyspę i stara się ich zrozumieć, ale nie jest to łatwe zadanie. Rodziny zamierzają uciekać z wyspy, kiedy załamuje się gospodarka rybna. Kuszeni przez rząd, przystają na wydawać się może intratne propozycje. Jest jeden warunek - wszyscy, albo nikt. Emerytowany latarnik Sweetland, całe życie trudniący się rybołówstwem nie zgadza się na ustępstwa. Nie pomagają prośby i szantaże. Jest gotowy na ostateczną zapłatę. Więź łącząca go z wysepką jest dla niego cenniejsza od życia, którego niewiele mu pozostało. 

 "Sweetland" można rozpatrywać w rożnych kategoriach, ta książka to opowieść o człowieku, o wyspie, o ludziach i całym świecie. Doskonale skonstruowana fabuła uwodzi doskonałą treścią, głęboką i niezwykle dojrzałą. Crummey po raz kolejny uwodzi, trzyma  w szachu, celebruje słowa tkając z nich misterną sztukę literacką. Wielkie znaczenie ma tutaj miejsce. Dzikie i mało odkryte tereny Funlandii. Tą opowieść nie można ogarnąć czytając jak zwykłe czytadło, to niezwykle wysublimowany tekst o człowieku czującym i patrzącym inaczej niż pozostali, co skazuje go na alienację i niezrozumienie. Ta książka rozdarła moje serce. W pozytywnym tego słowa znaczeniu. Serdecznie polecam.

wtorek, 5 maja 2015

Wywiad z Małgorzatą Kalicińską






Piotr Allan Murphy: Witam Ciebie Gosiu. Cieszę się, że znowu rozmawiamy. Pamiętam początki. Był to czas, w którym wszyscy mówili o „Domu nad rozlewiskiem”. W Polsce powstała moda na Twoje książki, a Twoje nazwisko było odmieniane przez wszystkie przypadki.  Jak oceniasz tamten czas z perspektywy czasu?


Małgorzata Kalicińska: Było pięknie, zaskakująco. Koleżanka kardiolożka wysłała mi maila (po wydaniu Domu nad rozlewiskiem: „Jestem na obchodzie. W czteroosobowym pokoju trzy panie czytają Twój Dom”

Nadto dzisiaj czytam tytuły książek wydanych po moim Domu nad rozlewiskiem, (wcześniej był „Dom nad Oniego” Mariusza Wilka) i widzę, jak wiele DOMÓW w tytułach się pojawiło. To piękne, że dom jako gniazdo rodzinne zyskało uwagę pisarzy i czytelników. 


PAM: Kolejne tomy i zwiększająca się liczba fanów. Pewnie pojawiło się dużo korespondencji, zaproszeń itd. Co robić, aby nie zwariować w takim czasie? Znam Ciebie wirtualnie, ale jednak z cała odpowiedzialnością mogę stwierdzić, że nadal jesteś tą samą wspaniałą i skromną kobietą. Jaka jest recepta na udane życie? 


 Jestem wyposażona w skromność prawdziwą. Wiem, kim jestem, wiem co się stało i że kiedyś telefon przestanie dzwonić, bo pojawiło się wielu, wielu świetnych autorów od czasu gdy Kasia Grochola (jako pierwsza), a potem Monika Szwaja i ja zaczęłyśmy sobie zaskarbiać sympatię czytelniczą. Sympatycy są, i mam nadzieję, pozostaną. Nadal uwielbiam brać do rąk w bibliotekach egzemplarze Domu, czy Lilki, Fikołków, czy Zwyczajnego wyniszczone i wyczytane. Bywało, że taki egzemplarz pocałowałam wiedząc, że swoje szczęście zawdzięczam CZYTELNICZKOM i Czytelnikom (też są!).  Bez nich byłabym nikim! Panią prywatną.



PAM: Jesteś matką, żoną, babcią i obserwatorką życia, które często komentujesz. Nie boisz się wyrażania własnego zdania, często narażając się na ataki osób czy środowisk.  Walczysz o swoje zdanie, zdobywając tym samym szacunek innych. Nie masz wrażenia, jakoby świat, w którym żyjemy jest naznaczony sztucznością i fałszem? Boimy się wyrażać własne zdanie. Często zastanawiają, a zarazem irytują mnie wtrącenia w stylu „prawdę mówiąc”, albo też „szczerze mówiąc”. Czy nie jesteśmy w stanie przekonać rozmówcy do wiary w mówienie prawdy?


 Ja nie wiem, czy zdobywam szacunek. Z pewnością mam etykietkę pyskatej. Mam do licha, 59 lat, i już wyrobione zdanie na wiele tematów, ustalone pryncypia, czemu mam ich nie głosić skoro moje własne? Przekonać rozmówcę? W Internecie to niełatwe, zazwyczaj bronimy swego „do krwi ostatniej” czyli bywa, że obrona zdania przeradza się w pyskówkę, a już poraża mnie gdy w ruch idą argumenty ad personam. To koniec rozmowy. A tez jak zauważyłeś widzę ludzi którzy kręcą się jak wiór w przeręblu żeby tylko nie wyrazić swego zdania, nie podpaść, nie wyjść na kogoś kto twardo nazywa białe – białym, a czarne – czarnym. Takie tiu – tiu – tiu, żeby nikogo nie urazić mnie śmieszy, a czasem wkurza. Wiesz to! (śmiech). Są tacy, którzy cenią sobie ludzi prawdomównych, w wręcz weredyków (Wikipedia pod „w”) bo przynajmniej wiadomo, co taki ktoś myśli naprawdę. Taka jest np. Kazia Szczuka, którą cenię nawet jak się spotkawszy czasem „zgryziemy” na jakieś argumenty. To 100 razy lepsze niż udawanie gołąbka pokoju i przyznawanie racji wszystkim.  


PAM: Każda Twoja kolejna książka wywołuje określone emocje u czytelników. Która z książek jest najważniejsza?


O, Kochany… Nie masz dzieci, ale zapytałabym Cię - które kochasz najbardziej?
Oczywiście mniej ważne społecznie są te z kulinariami jak np. Życie ma smak. Albo te wczesne - „…I wtedy moja córka powiedziała” bo są to remanenty i takie …falbanki. Jednak Dom, Irena, Zwyczajny, Fikołki i Lilka maja swój ciężar gatunkowy, emocje, jakieś sprawy poruszają…
 

PAM: Trudno jest pisać z autopsji? Jak bardzo autor może sprzedawać swoją prywatność w książkach? Czy są jakieś granice, które nie pozwalają się zatracić w kontrolowaniu?


Ja jestem za kontrolą. Czytałam o pewnej pisarce, która w swoich książkach tak pojechała po sąsiadach, że musiała zmienić miejsce zamieszkania. „Uderz w stół”? Hmmm, może się okazać bolesne, choć np. Salman Rushdi czy pisarki muzułmanki, które muszą pisać pod pseudonimem (np. Nedjma) to dopiero przykład jak bardzo trzeba (nie trzeba) panować nad prywatnością, własnym zdaniem. Na szczęście ze mną nie jest aż tak źle.     



PAM: Małgosiu. Kochasz podróże te bliskie, ale i te dalekie. Dzielisz się wrażeniami na blogu oraz na portalu społecznościowym. Który kraj z tych, które odwiedziłaś jest Ci najbliższy?


Hmmmm. Myślę że Korea Pd bo tam mieszkałam przez siedem lat przez pół roku w roku, poznałam jak mogłam (a to niełatwe bo Azjaci są dość hermetyczni), polubiłam. A dzisiaj tez Australia, która znakomicie charakteryzuje powiedzenie: „ Anglicy wywieźli przestępców i popaprańców do RAJU, a sami wrócili do zimnego i mokrego Londynu….”
Tam w Sydney mieszka moja córka, miesięczny pobyt w Australii pokazał mi kraj naprawdę świetny, ciekawy jakże inny! Ale wiem, że prawdziwy RAJ, jeszcze przede mną. Zbieramy na wyjazd do Nowej Zelandii. Marzenia są potrzebne! 
 

PAM: Jedna z książek powstała na podstawie korespondencji z córką. To nie jest pierwsza książka napisana wespół z Basią. Kto w takich wypadkach trzyma rękę na pulsie, narzucając tempo jak i nadając ostateczny kształt utworowi? 


Ano chyba ja…
Basia wciąż ma słabą wiarę w to co robimy razem. Umniejsza swoje zdolności, a ja uważam że ma dobre pióro, jest bystrą obserwatorką, gorąca w ocenach i sprawna językowo. Oby nie przestała pisać!  


PAM: Wiele rodaczek korzysta z przepisów podanych w Twoich książkach. Nie myślałaś o wydaniu książki z własnymi przepisami? Mam wrażenie, że aktualnie panuje moda na tego rodzaju pozycje. Jestem przekonany, że wiele kobiet na to czeka. 


Eeeeeeee, nie.
A kimże ja jestem? Zwykła kura domowa gotująca. No, dobrze, feministki się obruszą – Kobieta Domowa. ;-) Jak wiele z nas! Michał Wiśniewski (tak, TEN Wiśniewski) mówi o mnie Matka Karmiąca. Owszem lubię bardzo pisać, mówić o gotowaniu, ale gdzie mi do Mistrzów! 
 


PAM: Często czytam o Twoich apelach zachęcających do badania się. Ze swojej strony dziękuję za to, gdyż to jest sprawa czasami ratująca życie. Skąd w Tobie tyle empatii? Charakter, a może doświadczenia życiowe?
 

Niezależnie od gałęzi na jakiej się siedzi zawsze warto propagować zdrowie, przypominać, nawoływać. Póki co jestem zdrowa ale wiem, że dzisiaj nie ma rodziny nie dotkniętej jakąś chorobą.
A przecież wiadomo, że trzeba jak najwcześniej chwycić byka za rogi! Doświadczenia? Tak, stąd wzięła się Lilka, ale tez doświadczenie, wiedza. Nasi panowie niechaj nam przypominają o piersiach i macicy, my przypominajmy im o badaniu prostaty, a razem też sprawdzajmy wszystko co się da. Teraz jest tyle prostych testów… Także mam w domu aparat do mierzenia ciśnienia, gleukometr bo mąż jest w grupie ryzyka. To takie proste, łatwe, sensowne! 
 

PAM: Zamieszkałaś na wsi, stworzyłaś sobie azyl uciekając od zgiełku miasta. Czasami mam wrażenie jakbym odnajdywał w Tobie tytułową bohaterkę Twojej pierwszej części sagi. Zastanawiałaś się kiedyś ile powieściowej Gosi jest w realnej Małgosi?


Zapewne trochę jest, ale Małgosia Jantar to nie jest moje alter ego. Może troszkę… Ja od wielu lat zawsze lubiłam wieś. Kochałam i kocham wieś. Wielu ludzi odnajduje na prowincji swoje szczęście. O, Ania Kamińska napisała taka książkę „Miastowi, czyli aronia losu” (aronia!) Nadto np. we Francji to już poważny ruch społeczny. 


PAM: Chcę zapytać o program, w którym byłaś z jednym z jurorów.  Chodzi mi o „Opowiedz mi swoją historię”. Dane mi było obejrzeć kilka odcinków i poznać historie często niezwykle przejmujące.  Jak wpłynęły te historie na Ciebie? Zainspirowały, a może niektóre zapadły głęboko w pamięć? Z pewnością nie było to łatwe i trudno było potem przejść do zwykłego życia. 


O, tak. To była wielka lekcja pokory.  Nauka, że tak naprawdę jest nam dobrze, gdy mamy dach nad głową, mąż nas nie bije, zdrowie jest i jakaś praca. Wielu ludzi – bohaterów tego programu to bohaterowie najprawdziwsi! Np ksiądz Kaczkowski z Pucka, Iwona, której groziła amputacja nóg czy chłopak, który zbierał (i uzbierał) na protezę nogi swojej ślicznej narzeczonej (dzisiaj chyba żony) i masa innych. Okazuje się, że my, zwykli ludzie tak naprawdę nie mamy problemów, a tylko jakieś drobne niedogodności życiowe. Tak, to była poważna, mądra lekcja. 



PAM: Skoro jestem przy programie telewizyjnym nie mogę nie zapytać o Michała Wiśniewskiego. Swego czasu byłaś jedną z nielicznych, znanych osób, jakie stanęły w jego obronie. Nosisz w sobie wielką tolerancję w stosunku do człowieka niezależnie od jego przekonań i preferencji? Nie mam tutaj na myśli konkretnie Michała. 


Nie każdego, nie zawsze. Poznałam Michała prywatnego, zwyczajnego, serdecznego i czułego  mężczyznę. Ach, ale i też poznałam wówczas Kazię Szczukę! Oboje bardzo zyskują przy poznaniu osobistym, gdy nie mają znaczenia internetowe ploty, hejty i podobne bzdety.
Nie wolno osądzać człowieka po pozorach, plotkach. Czyli nie to, że jestem „nadwymiarowo” tolerancyjna tylko słabo poddaję się plotkom i maglowi brukowców. Ostatnio stanęłam w obronie Kasi Cichopek i braci Mroczków. (  http://kalicinska.blogspot.com/2015/04/katarzyna-cichopek-zagraa-w-teatrze-i.html ) Mam potąd hejtu bez krzty racji.
Taka jestem… za sprawiedliwością.
J



PAM: Dla mnie kolejny plus dla Ciebie za otwarte łamanie tematów tabu. Większość kobiet nie lubi mówić o swoim wieku, za wszelką cenę próbują ukryć upływający czas. A przecież każda kobieta jest piękna przez całe życie. Ukrywanie prawdziwego wieku jest naturalne? Pomijam przekonania społeczne. Nie pytam bez powodu. Kobiety w Twoich książkach pokazane są jako silne osobowości, będące świadome swojej siły i kobiecości, nawet niepełnosprawna Kasia. 


Piękna? Czy ja wiem?… Piękno człowiecze to powłoka owszem, ale nade wszystko osobowość, coś co jest w środku a wybija się w uśmiechu, osobowości, oczach. Ja też z lekka udaję że jestem młodsza – staram się nadążać ale coś kiepsko mi idzie bo świat galopuje a mnie bolą kolana.
O tym pięknie napisała moja córka, pozwolisz że zacytuję („Kochana Moja. Rozmowa przez ocean”)?
Wiesz co mamuś, coś mi się dzisiaj przypomniało…

Mam jakieś 8 lat. Patrzę na naklejony na ścianie plakat z gazety i marzę… Marzę z całą dziecięcą naiwnością, wiarą, determinacją i nadzieją, że jak dorosnę, to będę… Murzynką! No, przynajmniej Mulatką. I że będę miała proste, czarne włosy aż do pasa, długie smukłe nogi i wielkie usta. Musze takie mieć! Muszę koniecznie, bo takie ma ona – Bogini. Kobieta doskonała. Naomi Campbell. Pamiętasz tę fazę? Kilka lat trwała moja fascynacja Naomi, która uważałam za kobietę absolutnie i nieskazitelnie piękną. Ideał, którego z moim słowiańskim pakietem genów nigdy nie będę miała szansy doścignąć. No sorry mamuś, ale jak to powiedziała Twoja siostra, „nigdy smukłą brunetką nie będziesz”, więc ja raczej też nie…



15 lat. Hebanowoskóra bogini wędruje do szuflady, a na ścianie zamiast niej pojawia się lustro. Zupełnie nie przypominałam Naomi. Byłam zwykła i zdecydowanie niepiękna. Tak mi mówiło lustro, więc nie zaprzeczaj, bo nie o to chodzi. Na horyzoncie pojawili się pierwsi chłopcy. W telewizji pojawiły się pierwsze zauważalne prze ze mnie komedie romantyczne, a w piórniku naklejki z ulubionymi aktorami. Christopher Lambert – bezkonkurencyjny, „Niesmiertelny” o tajemniczym spojrzeniu. Żeby tak na mnie kiedyś spojrzał! Żeby ktokolwiek tak na mnie kiedyś spojrzał! Pojawiło się pierwsze romantyczne marzenie – chciałam, nieśmiało, ze wstydem niemal, żeby ktoś kiedyś powiedział mi: „jesteś piękna”. Najwspanialsze słowa na świecie, prawda? Coś absolutnie magicznego. Spełnienie. Szczyt szczęścia. Żeby tak patrzył i się zachwycał… Mną… Jak w filmie.



Dobiłam do 20 lat. Pierwszy mężczyzna powiedział mi „jesteś piękna”. O JEZU! Naprawdę to powiedział! Spłynęło na mnie długo wyczekiwane szczęście! Rozpłynęłam się i ściekłam z kanapy na podłogę, jak roztopione masło. Z tego szczęścia. Tę chwilę pamiętam do dziś i jestem mu za ten pierwszy raz wdzięczna do dziś.

Lat 27. – Czy mówił ci ktoś, kiedyś, jaka jesteś piękna? – Taaa, jasne…

30 lat – już za miesiąc. Spędziłam aktywny dzien. Momentami przyjemny, momentami nerwowy. Na pewno bardzo pracowity! Nikt nie zaprzeczy, że zasłużyłam na chwilę odpoczynku. Wiec leżę. Duży leży obok mnie. Patrzy na mnie i mówi: „piękna jesteś”. Po co on tak mówi? Przecież nie po to, żeby mnie zaciągnąć do łóżka – nie musi. Ładne parę miesięcy temu mnie zaciągnął i już się do tego łóżka dość mocno przywiązałam. Przepraszać nie ma za co. Może coś chce ode mnie? Nie. „Przestań” – odpowiadam z łagodnym uśmiechem oraz dojrzałą – jak mi się wydaje – świadomością swojego ciała i swojej wartości. „Jestem dość ładna, ale piękna to na pewno nie”. Nic nie odpowiedział. Nie mam pojęcia, o co mu chodzi.



Czasem zapominam, że tu, w Australii, na drugim końcu świata, mówi się innym językiem. Ten język niesie ze sobą inne znaczenia, których czasem nie jesteśmy świadomi. Kiedy wsłuchasz się w rozmowy, skupisz na przekazie, możesz wyłapać kwestie, które do tej pory całkiem ci umykały. Z zakamarków pamięci, zasłyszanych rozmów, szumu dialogów i monologów po kawałku wynurza się moje małe olśnienie: „Proszę przekazać kucharzowi, że przegrzebki są absolutnie PIĘKNE”. „To mój przyjaciel – nieco narwany, ale jak się go bliżej pozna, to naprawdę PIĘKNA osoba”. „O matko! To ty to sama wszystko przygotowałaś?? Jaka ty jesteś PIĘKNA!”



Nie wiedziałam. Głupia i niedouczona, nie wiedziałam, co dla niego i tej części świata znaczy „beautiful” i zgodnie ze swoimi doświadczeniami sprowadzałam to do wąskiego zakresu mojej przeciętnej, słowiańskiej twarzy. Dobra, wspaniała, kochana, mądra, wartościowa, imponująca, inspirująca, ulubiona, smakowita, niezwykła, nieprzeciętna, bajeczna… właśnie tyle i pewnie milion jeszcze innych znaczeń niesie tu ze sobą słowo „beautiful”, stając się tym samym komplementem wyższym, pełniejszym, pojemniejszym i jakże, w całym tym swoim znaczeniu, pięknym!

Niedługo mam urodziny. On uważa, że „piękna” jestem teraz. Zdmuchując świeczkę, będę życzyła sobie jednej rzeczy – chcę być tak piękna na zawsze.

A ja wiem ile mam lat i z moim pakietem genów to ja piękna zewnętrznie … już byłam (śmiech). Teraz jestem może …fajna? Tak czy siak wiem wiele, to ważne – wiedzieć, rozumieć, mieć pojęcie. A osoba siwowłosa jeśli mądrze starała się żyć, WIE.


PAM: Od dawna jesteś w szczęśliwym związku z tajemniczym mężczyzną, którego ochrzciłaś „Siwym”. Jaka jest recepta na udane i wspólne życie?


Stary i niemodny dzisiaj szacunek. To pewien tajemniczy składnik miłości. Nadto (dzisiaj to wiem ale ta wiedza jest niedostępna młodym, bo są … młodzi i sami muszą to przeżyć, zrozumieć, złapać) erotyczna fascynacja często bywa mylona z miłością. Nadto też bywa, że miłość się wypala nie karmiona odpowiednio, zaniedbywana. Egzaltowane pańcie powiedzą, że „to widocznie nie była prawdziwa miłość”. Takie gadanie… Gładkie słówka w stylu Paulo Coehlo. Udane Zycie to szacunek i wspólny rozwój choć przecież niekoniecznie „w tym samym temacie”, ale jednak rozwój. Gdy jedno się rozwija a drugie leniwie wyłącznie trwa to drogi się naturalnie rozjeżdżają. Nadto uważam, że ogromnie ważna w związku jest stara analogowa czułość codzienna. Dotknięcie, przytulenie, buziak intymność (która niechaj trwa i trwa) serdeczne spojrzenie. Rozmowa zamiast komunikatów czy wręcz tylko poleceń – kup masło, weź tę skarpetkę, wyprowadziłeś psa? Podaj mi… 
No i troska – o zdrowie, o wygodę.
U nas nie ma uniesionych głosów, awantur, roszczeń i wytykania. Po, co? Mamy przed sobą już niewiele czasu – to nie to samo co u młodych – całą wieczność. ;-)
Szanujemy to co mamy jeszcze przed sobą i wiesz… każda minutę staram się docenić, cieszy mnie najdrobniejszy gest, wspólne choćby słuchanie książek w samochodzie czy czytanie w łóżku.
   

PAM: Jak ważne w Twoim życiu są marzenia? Są one takie, które mogą się spełnić, czy przekraczasz granice pozwalając sobie na fantazje?


Marzenia powinny przekraczać granice, są jak żagiel przy łodzi. Rozsądek, to ster. Trzeba marzyć, bo podczas marzeń pojawia się projekt, potem plan i już mamy tylko krok do realizacji. Życie samo wprowadzi potrzebna korektę. Jeśli za stara jestem na balet to niechaj to będzie kizomba, taniec brzucha, czy tango!  Jeśli marzę o zamieszkaniu w Nowej Zelandii, to muszę zważyć czy mam realne (ekonomiczne) szanse. Jak nie, to trzeba zmienić kurs, skorygować marzenia tak, żeby stworzyć coś co będzie blisko. Ja wiem, że niektórych marzeń w ogóle się nie da spełnić, nie będziemy już młodzi, etc ale co szkodzi marzyć? Zrzucić to na papier, napisać powieść, wiersz, scenariusz?   


PAM: Wiele osób znanych bierze udział w kampaniach reklamowych. Czy sama przyjęłabyś taką propozycję, gdyby powiedzmy na to dotyczyła sieci komórkowej, do której nie masz przekonania?


Wiesz… pewien mój znajomy powiedział, że żeby pieniądze nas szanowały to i my musimy je szanować. Innymi słowy grzechem jest nie sięgać po nie zwłaszcza gdyby miały w czymś komuś pomóc. I ja nie sięgnęłam. Panie Piotrze panu pierwszemu to mówię:
Swego czasu dostałam baaaaadzo ekonomicznie miłą propozycję zareklamowania pewnego produktu i tylko nie mogliśmy się zgodzić co do scenariusza w którym pokazałabym się w dość… głupkowatym, no może niepoważnym świetle. Próbowałam negocjować, pracując w reklamie przedstawiłam inne scenariusze. I z powodu uporu szefa (który sam napisał ów kiepski scenariusz i za nic nie chciał odstąpić) nie zdecydowałam się. Zrobiła to bez zająknięcia inna pani, bardziej znana i niemająca oporów. A dzisiaj, gdy widzę Banderasa gadającego do ciastek myślę że popełniłam błąd. Trza było brać i może pisałbyś do mnie do Nowej Zelandii?
Nie wiem czy dobrze zrobiłam, ale nie rozpamiętuję.
Samo życie – błędy powinny uczyć.      



PAM: Ostatnio na topie jest sprawa ujednolicenia cen książek. Co sądzisz na ten temat? Czy tego rodzaju posunięcie spowoduje boom czytelnictwa? 


Napisałam o tym na blogu:  http://kalicinska.blogspot.com/2015/04/ok-ja-tez-zapytam-oczytanie.html
Nie, nie spowoduje. Po pierwsze nie cena zabiła czytelnictwo, więc nawet gdyby książki kosztowały 20 PLN za średnią – nie zmieni to faktu że tzw. Kowalski nie czyta.
On nie czyta bo jest (wybacza mi nieczytający ale przecież i tak skoro nie czytają to i Twojego bloga tez nie)  prostakiem! Stał się nim z lenistwa, na które dała mu przyzwolenie rodzina i szkoła. My, moje pokolenie musiało czytać, bo nie było tylu streszczeń, bryków, Internetu.
Kowalski (Kowalska) oszukiwała w szkole nie czytając bo wolał/wolała kulturę obrazkową? Jakieś skróty i półsłowa zamiast pełnych zdań i ciekawej rozmowy?
Nadto jak ma Kowalski czytać, skoro szkoła nie dopilnowała żeby umiał czytać płynnie? Skoro ni Ema czasu w szkole na dyskusje o przeczytanej książce? Nie rozbudza się młodych intelektualnie i potem nie mają pojęcia czemu ludzie czepiają się Witkowskiego o jakąś czapkę (de facto furażerkę – tego słowa nie znają) z wężykami? Wszystko im się myli, ale otoczenie ich rozgrzesza „nic się nie stało, młody Polaku! Nic się nie stało”. A im nawet nie wstyd, że nie czytają. Paniom nieczytającym Kowalskim książki się w domu „nie komponują, bo tylko kurz zbierają!” (myślał by kto że takie czyścioszki)
To już niestety nie jest wesołe.
Krzysztof Varga ma racje mówiąc, że zawinił też fakt, że nie mamy aspirującego mieszczaństwa.
Nasze mieszczaństwo zatrzymało się na gromadzeniu gadżetów a nie na konsumpcji kultury.


PAM: Pracujesz aktualnie nad nowym dziełem? Możesz uchylić rąbka tajemnicy dotyczącej fabuły?


Piotr, przyznam że nie mam w sobie chęci do pisania powieści zwłaszcza obyczajowej. Jest dzisiaj taki zalew dzieł, dziełek i zwykłej grafomanii, a i ten statystyczny Kowalski nie chce czytać, to po jakie licho? ;-) Co innego literatura faktu – właśnie staram się napisać książkę o Korei Pd. Mam stracha, wiesz… Azjaci są hermetyczni a ja będąc tam przez siedem lat przez pół roku w roku i dosłownie zjadając Koreę, nie weszłam w relacje z ludźmi. Nie to było moim tam wówczas zadaniem.
Czy nam to wyjdzie? To w zasadzie bardziej album z szerokimi opisami. No, ciekawa jestem…
„Czytam uszami” audiobooki, z powodu mężowskich apetytów słuchamy kryminałów. Powiem Ci że Kasia Bonda (Kasia b się poznałyśmy i to z sympatii) i Zygmunt Miłoszewski piszą świetnie!
Także spodobała mi się Joan Rowling jako Robert Galbraith w nowej roli.
Dziwne…
czytam kryminały!


PAM: Najszczęśliwsze momenty w Twoim życiu na przełomie ostatnich lat? 


Hmmmm. Ja umiem być szczęśliwa z byle powodu, małe chwilki, coś ładnego, dobrego i już mi fajnie! A te większe, ważniejsze? Spotkanie Siwego i świetne z Nim życie, ładnie skomponowana rodzina patchworkowa. Tu znów zacytuję Basię:    Patchwork czy rozwiązek – grunt, żeby była ta ślubowana miłość i uczciwość. I to miłość nie tylko do partnera, ale do jak największej ilości ludzi, rzeczy i spraw, które związek otaczają. Miłość się rozrasta, promieniuje i poniekąd samonapędza, dlatego warto poszerzać ją w każdą możliwą stronę. W ciągu ostatnich dwóch lat pokochałam dziesięć nowych osób. Niektórych kocham automatycznie, łatwo i z przyjemnością, przy niektórych pojawiały się przeszkody i trudności, niektórych łączy ze mną miłość dość na razie wątła i nieśmiała – koniec końców jednak, czuję się otoczona tą patchworkową miłością. I tylko Was mi brakuje do pełni szczęścia. Bo wiem, że gdybyście byli tu blisko mnie, to byłoby tej miłości jeszcze więcej i wszystko byłoby jeszcze troszkę lepsze i łatwiejsze.

Jak ona fajnie i mądrze myśli! Jakie jeszcze chwile? Wyjazdy i poznawanie nowych ludzi, kultur. Bywa fascynujące. Byłam niedawno w Sydney. Córka sprawiła mi niespodziankę i kupiła bilety do Opery, tej słynnej w kształcie białych muszli. Podczas przerwy w koncercie wyszliśmy z Siwym do foyer. Popatrzyłam na zatokę, i prawie się rozpłakałam. Pamiętam jak w szkole, jako uczennica oglądałam na lekcji slajdy z Sydney, pani od geografii zachwycała się budynkiem opery, a ja pomyślałam że chyba nigdy tam nie pojadę, no, bo jak?! Potrzeba byłoby mieć PASZPORT i kupę pieniędzy! A tak chciałabym!
Cudne czasy mamy! Mam w szufladzie paszport, a do Oslo można polecieć tam i powrotem za 79.99 PLN. Do Sydney nadal koszt o wiele większy, ale warto żyć skromniej i pozbierać sobie na tę podróż.
Wspólnie wspominamy tę bajeczna podróż, spacery z Basią po plaży i klifie z którego patrzyliśmy na ciepły wciąż ocean, na surferów niebo i zachodzące słońce. Wspaniałe chwile. Noszę je w sercu.
Ach! No i ważne bardzo tu, w Polsce – narodziny wnuczek, przecież to nasz: „ciąg dalszy nastąpi”, są urokliwe i wesołe. Każdy kolejny dzień w zdrowiu i radości cieszy bo wiosna, bo jesień, bo zima, bo badania pozytywne, bo zakwitły sady w okolicy.
I najważniejsze – nie ma blisko nas, w najbliższym otoczeniu wojny, bólu, dramatów najprawdziwszych. Od ponad 60 lat w Europie jest względny spokój i pokój. 
Ja to ogromnie cenię.



PAM: Gosiu. Dziękuję za rozmowę. Miło mi było gościć Ciebie po raz drugi i wierzę, że nie jest to ostatnie wirtualne spotkanie. Życzę zdrowia i spełnienia marzeń. 

Zdjęcie pochodzi z zasobów internetowych.














poniedziałek, 4 maja 2015

Graham Masterton - "Potomek"

 Graham Masterton powrócił w dobrej formie. "Potomek" jest tego przykładem. Po wielu książkach które przeczytałem autorstwa tego autora, w końcu nadszedł czas na wyjątkową pozycję. "Potomek" nie miał prawa mi się podobać. A to za przyczyną wampirów, a jednak zachwyciłem się tą historią. Powód? Pisarz nie przedstawia nam tego co już znamy, ale swoją historię umieszcza w latach czterdziestych ubiegłego wieku. Tak się zaczyna, a wkrótce przeskok o kilka lat do przodu. Akcja goni akcję, a wyobraźnia autora jest głęboka. 
Przyznam, że szczegóły dotyczące morderstw, rytuałów itd. czasami powodowały u mnie przesyt. Krwawe sceny były jak na mój gust zbyt dosadne.  To jednak indywidualny odbiór i wrażliwość czytelnika.

 Warto skupić się na wykreowanych postaciach i miejscach, jakie autor roztacza w "Potomku" Sam główny bohater James Falcon jest postacią tajemniczą, posiadającą paranormalne zdolności. Jego zdawać się może sielankowe życie przerywa wizyta tajemniczych agentów, którzy werbują go do walki z czymś, co wydawać się może nie ma prawa istnieć. Czy ma szansę zwyciężyć w tej nierównej walce?

 Panie Masterton, czekam na kolejne książki na takim poziomie. Serdecznie polecam "Potomka" nie tylko wielbicielom wampirów.

niedziela, 3 maja 2015

Sidney Sheldon - "Czy boisz się ciemności?"

 
Seria zabójstw, które pozornie nie mają ze sobą wiele wspólnego doprowadza do wspólnego mianownika, jaką jest praca w tajemniczej korporacji pracującej nad regulacjami pogody. Firma jest prowadzona przez dwóch braci. Kiedy dwie kobiety zostają poinformowane o śmierciach samobójczych swoich mężów, nie potrafią przejść z tym do porządku dziennego. Ich drogi krzyżują się, a one same rozumieją że nie są bezpiecznie. Ktoś próbuje je zamordować. Zaczyna się pościg za życiem i za prawdą. Po jednej stronie stoją dwie niewinne istoty, po drugiej potężna firma mająca wpływy na całym świecie. 

 Bałem się rozczarowania, a nie mogłem oderwać się od książki. Przyznaję, momentami może wydać się naciągana, szczególnie kiedy akcja zmienia się w ostatniej chwili przed wpadnięciem w pułapkę. Książka dostarczyła mi wiele rozrywki i liczyłem na szczęśliwy finał. Jaki jest? Oczywiście jak w bajce kończy się szczęśliwie, ale tutaj nie o to chodzi. Ta historia może wydawać się odgrzewanym kotletem, ale autor jednak uczynił z tego atut, tworząc historię w której akcja goni akcję. Każdy rozdział jest krótki, a litery duże. Wytrawny czytelnik przeczyta ją bez problemu w kilka godzin. Idealna lektura na wieczór.

sobota, 2 maja 2015

Joanna Marat - "Jedenaście tysięcy dziewic"

  "Jedenaście tysięcy dziewic" jest utworem znacznie odbiegającym od tych, które czytamy na co dzień. Najogólniej można napisać że jest to historia międzypokoleniowa kobiet, czasami bezimiennych. Poznajemy historie, mające swoje początki w trudnych dla Polski latach pierwszej połowy ubiegłego wieku. 
 Powieść cechuje dbałość o szczegóły, przemyślana akcja i wątki pokazujące niewyobrażalną wyobraźnię i wrażliwość autorki. W tej powieści nie ma przypadków. Czyta się ją niczym powieści wybitnych autorów z całego świata. Nie mam pojęcia, na czym polega tajemnica tej książki, ale jest w niej pewna magia i tęsknota za czymś, co tkwi w duszy człowieka. Ukryte wspomnienia na dnie serca? Pisarka pokazuje nam co jest w życiu ważne, uświadamia że nie można uciec przed losem, przed przeszłością która wpływa na przyszłość.

 Przeobrażenie miasta Gdańska nie może mieć miejsca bez mieszkańców i ich działań. Wraz ze zmieniającym miastem zmieniają się ludzkie losy, ich osobowości. Autorka nie boi się podjęcia drażliwego tematu z przeszłości. Tło historyczne miesza się z tłem obyczajowym. Ostatecznie dostajemy doskonale skonstruowaną powieść, chwytającą za serce. W tę powieść nie sposób nie uwierzyć. Autorce gratuluję pomysłu i odwagi. Napisanie takiej powieści na tak wysokim poziomie warte jest zauważenia. Bez wątpienia każdy znajdzie w niej coś dla siebie. Serdecznie polecam.

Laetitia Colombani - "Warkocz"

  Nie potrafiłem oprzeć się historii trzech kobiet. Pewnie jednym z powodów była moja powieść "Trzy" o trzech kobietach,której d...